Wat begon met de zoektocht naar Malpulutta kretseri eindigde in een ontmoeting met Allan en Barbara Brown in Frankrijk en een doos waar niet alleen M. kretseri in zat.

Mede-oprichtster van de NVL Wendy Büchly was na het overlijden van haar laatste Malpulutta kretseri op zoek naar nieuwe exemplaren. Gezien ik binnen de zeldzame labyrintvissoorten wereld aardig mensen over de wereld regelmatig spreek bood ik aan om vastbesloten nieuwe voor haar te vinden. Zelf had Wendy geen geluk in Duitsland en Nederland daar M. kretseri een zeldzame soort is.

Via AAGB lid Tony Pinto kwam ik bij de editor van "Labyrinth," het blad van de AAGB, David Armitage. Hij vertelde me dat Allan en Barbara Brown deze soort kweekte en er genoeg af te geven hadden. Tony Pinto zou contact voor me regelen gezien de Browns niet zo gauw hun persoonlijke gegevens en mail adressen geven. In die week kreeg ik bericht van Allan en Barbara met de boodschap genoeg M. kretseri voor Wendy te hebben.

- Voor de mensen die nog nooit van Allan en Barbara Brown gehoord hebben even een korte inleiding. Allan en Barbara (wonende in Engeland) staan vooral bekend om hun ontdekkingen van nieuwe soorten. Om er enkele te noemen; Parosphromenus allani (vernoemd naar Allan), P. harveyi, Betta brownorum (vernoemd naar de Browns) en B. persephone. -

In het bericht wat ik ontving vermelde Barbara Brown dat het wel erg duur zou worden om alleen enkele M. kretseri over te laten komen. Daarom sloot Allan een lijst bij met beschikbare soorten zodat ook andere NVL leden konden bestellen. De lijst bestond vooral uit Betta en Parosphromenus soorten en natuurlijk de felbegeerde Malpulutta. De lijst bood ook mijzelf de kans een lange droom waarheid te maken die ik sinds 1996 had; Betta livida en Betta tussyae.
In totaal hadden slechts 5 NVL leden interesse in een bestelling. Afgesproken werd dat de doos met labyrintvissen verstuurd zou worden per vliegtuig, eerdere malen hadden ze daarmee, hetzij wel via een speciaal persoon die zich bezig houdt met het transport van vissen, erg succes zonder slachtoffers. Enkele dagen later moest het succesvolle plan herzien worden; Nederlandse luchtvaartmaatschappijen hebben een verbod tegen het transporteren van levende dieren. Diep teleurgesteld begonnen we aan een nieuw plan te werken. Een goede vriend van de Browns zou in begin april naar het Franse België afreizen voor een conventie. Deze man, John, zou de doos voor ons meebrengen zodat wij deze daar konden ophalen. Dit plan leek te werken tot enkele dagen voor de ontmoeting; omdat er meerdere personen met John meereden was er geen plek meer voor onze doos labyrintvissen. De moed zakte me weer in de schoenen na het horen van dit bericht - Barbara belde mij hierover persoonlijk op.

De Browns zijn de vriendelijkheid zelve; ze hadden geprobeerd om die avond over te komen met de boot om mij de doos te komen overhandigen. Helaas kon dit ook niet doorgaan. Al eerder werd door hen geprobeerd zelf met het vliegtuig te komen. Dit waren zeer vriendelijke gebaren aangezien wij in feite iets van hun kochten!

Tijdens het telefonisch gesprek met Barbara werd het volgende afgesproken; Wendy en ik zouden Allan en Barbara persoonlijk ontmoeten in Coquelles, een plaatsje vlakbij Calais in Frankrijk. Met de vingers gekruist hoopten wij dat de gewijzigde plannen niet weer zouden komen te vervallen.
Op vrijdag 4 april 2003 was het dan zover; Wendy en ik zouden die dag de doos gaan ophalen in Frankrijk. Na een gezellige reis - waarbij we maar 1 keer verkeerd zijn gereden - kwamen we aan in het City of Europe; een gigantisch winkelcentrum waar we hadden afgesproken. Na even kort gekletst te hebben met de Browns werd besloten vlug de doos labyrintvissen van auto te wisselen. Er werd nog verteld dat de doos het bijna niet gehaald had als Barbara niet tegen de railmaatschappij had gezegt dat ze geen levende dieren vervoerden. Onderweg kwamen we langs een hele leuke en grote wijnwinkel die gevestigd was in het City of Europe. Hoe konden we dat met z'n allen nou weerstaan? Daar moest dus even wat wijn ingeslagen worden. Vervolgens hebben we op de parkeerplaats de zakjes uit de doos van hun in die van ons geladen - en ondertussen even goed onze ogen de kost gegeven; zoveel soorten labyrintvissen zie je niet elke dag! In de doos bevond zich Betta livida, B. tussyae, B. burdigala, B. edithae, B. sp. BROWN BAS 2002, B. patoti, B. persephone, Parosphromenus nagyi, P. sumatranus en maar liefst 13 exemplaren Malpulutta kretseri. Ondertussen werd er ook nog heel wat afgekletst met de Browns en zijn er foto's gemaakt van onze ontmoeting. Veel tijd was er niet aangezien Allan en Barbara nog een lange reis terug hadden naar Manchester, wij ook overigens naar Nederland.

Links Betta patoti en rechts Malpulutta kretseri, nog in de zak vlak na thuiskomst. Foto's: E. Naus.

	Betta tussyae "Chukai", ook vlak na thuiskomst. Foto: E. Naus.

Op de terugweg, waar we weer maar 1 keer verkeerd zijn gereden, was er nog een tussenstop gemaakt bij Wendy thuis om de zakjes weer even op te warmen en wat te drinken. Tot onze teleurstelling ontdekte Wendy 1 overleden M. kretseri, hetgeen te wijten viel aan het niet gebruiken van afgeronde zakjes en een volle doos; de M. kretseri was hierdoor vast komen te zitten en zodoende gestikt.

Helaas waren enkele soorten niet leverbaar; zo zijn mijn Betta tussyae exemplaren niet aangekomen, 1 M. kretseri en 1 B. burdigala ook niet. De P. nagyi zou ook niet leverbaar zijn maar bevond zich vreemd genoeg uiteindelijk wel in de doos tot groot genoegen. Ik denk dat ik voor Wendy en mijzelf spreek als ik dit een hele leuke en gezellige ervaring noem maar ook af en toe een lastige gezien het ver van te voren regelen tussen de Browns en mij en de daarbij veel misgelopen plannen.

Mijn dank gaat met name uit naar natuurlijk Allan en Barbara Brown en Wendy Büchly die het aan NVL voorzien van een hoop nieuwe soorten mede mogelijk hebben gemaakt.