In het voorjaar van 2001, toen onze kamerplanten thuis aangevuld moesten worden, gingen mijn vrouw Joke en ik naar een groot Landelijk opererend tuincentrum. Naast het verkopen van de planten verkopen ze er ook nog vis voor de vijver of het aquarium. Terwijl Joke aandacht besteedde aan de kamerplanten waagde ik eens een blik in de aquaria. Even later was ik voor mijzelf een opsomming aan het maken van de puinhoop die ik daar zag.

Dierenkwelling veroorzaakt door het gebrek aan goede biologische kennis (viscombinaties, nachtactieve visetende kreeften bij vis in (!), ziektes, ombouwen gemaakt van geïmpregneerd hout vol giftige creosoten, scherpe lavastenen volop in de bakken aanwezig en ga zo maar door). Mijn ergernis steeg bijna tot het kookpunt en ontlaadde zich enigszins in een gesprek met de verantwoordelijke ter plekke. In een van de bakjes zwommen tot mijn stomme verbazing Chocolade goerami's en ze waren nog gezond ook. Je ziet immers niet dagelijks Chocolade goerami's in de winkel, laat staan daar. Ik heb ze thuis in een bak apart gezet om ziektes uit te sluiten en eventueel goed te kunnen behandelen. Dat dit geen overbodige luxe was bleek toen ze stip kregen ondanks het zeer zorgvuldig overwennen met de druppelmethode. In oude jaargangen van het bondsblad stond dat Choco's gevoelig zijn voor stip en dan vooral voor peperstip. Verder las ik dat het redelijk sterke vissen zijn. Maar daar was ik al van overtuigd gezien de staat van de bakken in het tuincentrum. De algemene inspectiedienst van de dierenbescherming zou er eens een kijkje moeten gaan nemen. Choco's zijn moeilijk te kweken en te houden., behalve dan voor Henk, onze voorzitter die er ook prima ervaringen mee heeft, en daarom bijna altijd wildvang. Ook leven ze niet eeuwig en zo komt het moment dat je aanvulling nodig hebt en op zoek moet naar deze juweeltjes voor de gezelschapsbak. Overal ernaar gevraagd maar telkens waren ze niet leverbaar. Ze zijn alleen in een bepaalde tijd, zo omstreeks het voorjaar te krijgen. Eind januari ging ik met Maarten Hoogenberg naar Appingedam naar het Aquariumhuis en daar was alles maar dan ook alles wat we zagen in uitmuntende staat. Planten en vissen in topconditie. Een voorbeeld voor velen! Helaas waren er op dat moment geen Choco's te krijgen van de soort (Sphaerichtys osphromendoides) die ik heb. Er was wel een ander soort Chocoladegoerami te bestellen. Aangenaam verrast was ik toen ik heel onopvallend in een van de vele bakken twee Taeniacara candidi zag zwemmen. Deze schitterende dwergcichliden uit Zuid-Amerika gedragen zich zeer rustig ten opzichte van andere vissen. Wel een moeilijke vis om te houden maar volgens mij een aanwinst voor mijn bak en een uitdaging. Henk Bos kweekte er vroeger meer en ik heb ze bij hem wel eens gezien. Voor een zeer schappelijke prijs werd ik eigenaar en verhuisden ze naar Emmen. Helaas hebben ze een hekel aan keurmeesters want toen die onlangs langskwamen waren ze in geen velden of wegen te bekennen. Volgens de wet van Murphy zijn de vissen die je graag wil laten zien foetsie en de mindere goden doorkruisen constant de bak met een smile op hun gezicht richting keurmeester, in dit geval Eric Boonstra en Geert van Laarhoven. Taeniacara dus. Ik was eigenlijk op zoek naar vissen die ik goed kon samenhouden met mijn Leopoldi en die niet om de drie weken eitjes hadden of jongen die fervent verdedigd moesten worden, zoals mijn Dorsigeressen deden maar nog steeds had ik geen aanvulling in de vorm van Choco's.

Een week later ging de telefoon vanuit Appingedam en was er een goede reden om daar nog eens heen te gaan. Tien goede redenen zelfs. Tien schitterende Choco's stonden daar in hun bak te schitteren en vroegen of ze mee mochten naar Emmen. En dat Mochten ze. Zeven anderen wilden zich gaan vestigen in het aquarium van Theo van der Weide. In de luxe limousine van Theo zoefden we bij een constante temperatuur van 24 graden terug naar huis. Deze temperatuur vonden zowel wij als de vissen behaaglijk. Bij het overwennen (voor zover dat nog nodig was) gebruikte ik de druppelmethode en heb uit voorzorg enkele druppels DSD (dood stip direct) aan het bakje met Choco's toegevoegd. Bij deze vissen is het belangrijk dat je ze houdt in een groep van minimaal zes dieren. Is het aantal te klein dan wordt er een snel het mikpunt voor de anderen en gedragen ze zich erg onrustig. Bij Taenicara is dat ook het geval, alleen dan moet je ze wel kunnen krijgen en betalen. In Duitsland, vertelde Hans Osendarp mij, kosten ze zeker Fl. 100,= per stuk! Even slikken dus. De Choco's zwemmen inmiddels vrolijk rond en dan valt het op dat ze prachtig tegen elkaar kunnen pronken en verder door de hele bak heen scharrelen op zoek naar kleine hapjes. Vermoedelijk zijn het mannetjes die pronkgedrag vertonen want je hebt hier te maken met een vis waar je niet kan onderscheiden wat mannetjes en vrouwtjes zijn. Volgens de literatuur zijn het muilbroeders en voelen ze zich prettig bij een pH die onder de 7 ligt. Dit geldt ook voor de Taenicara. Ik hoop het nog eens mee te maken dat er jongen komen maar dat is afwachten. Materiaal voor een schuimnest (als ze die bouwen) is er in de vorm van Ricca fluitans en Javamos. Het is van belang bij deze vissen dat er zorgvuldig gevoerd wordt en dat de lucht boven het wateroppervlak warm en vochtig is. Deze labyrintvis gaat regelmatig naar de oopervlak om lucht te happen en een koutje is zo gevat. Begin februari belde dhr. Kuiper van het Aquariumhuis mij of ik ook liefhebbers wist voor de uiterst zeldzame Spaerichthys vaillanti, een andere Chocoladegoerami die iets groter wordt dan de vijf centimeter die de gewone Chocoladegoerami kan bereiken.Na het doornemen van de laatste 25 jaar van mijn bondsbladen wist ik dat hierin geen enkel artikel over deze zeer zeldzame, ook muilbroedende vissen geschreven was. Wel vond ik een tiental artikelen over de Spaerichtys osphromenoides, de meest gangbare Choco. Deze is ook beschreven in de Mergus-atlas deel 1 op bladzijde 644 en staat in de Mergus fotoindex op bladzijde 591.